اشعار علی اکبر خرم

13- اُمید به رحمتِ حَقّ، کِش و قوسِ زمانه، چشیدَنِ مِیِ عِشق

اُمید به رحمتِ حَقّ

من گُنه کارم خدا ، رَحمت چه شد

سخت بیمارم ، پس تو را رأفت چه شد

گر بوده به فرمان و بهشت است جایَم

بیعـی بُــوَد ، پـس تـو را اُلفَت چه شد

 

کِش و قوسِ زمانه

      مَن از تمامیِ تَب و تابَت ، زمانه دِلگیرَم

                                       چــو از تَبَت به عذاب و زِتابِ آن سیرَم

                      

چشیدَنِ مِیِ عِشق

جرعه ای از مِیِ نابت بِچشان دَر دَهَنَم

تا رَسَد پاکی عِشقَت ، به روان و بَدَنَم

چون شُدَم مَست ، به کوی تو نِهَم سَر ، رَبّی

                         دِل سـپارَم به تو و جز تو نباشَد سُخَنَم