اشعار علی اکبر خرم

14- تکاملِ انسان، پرهیز از بدی، ضعف و درماندگیِ بَشَر

تکاملِ انسان

گــَر رَسَد انسان به سَر حَدِّ کَمال

آنچه بیند خیر و خوبیست و جَمال

مـَحـوِ نیکی ها شود غــرقِ خدا

چـون نَبِینَد شَـرّ و زشتـی و زوال

 

پرهیز از بدی

        نفرینِ خلق را به فراوان خریده ای   

                                         چون بَهرِ خود هیزمِ تَر دود کرده ای

 

  ضعف و درماندگیِ بَشَر

ســوگـَنـد بــه اشک ِ دیدَگانَم

مُـضـطَـرّ و ضـعـیـف و نـاتـوانَـم

درمــانــده و غافِل و چه حیران

                               از درگَــهِ خـــود خـــدا مَــرانَـم