اشعار علی اکبر خرم

15- وصالِ دوست- با اَدَب بودن- دل داده به حَقّ

وصالِ دوست

صد آبرو دِهَم که تو هم یک نَظَر کُنی

بــا ایــن نَــظَــر، مَــنِ غـافِل خَبَر کُنی

حقّا که عاشقان ، همه اَندَر وِصالِ دوست

بی خود زِ خویشتَن ، گر نَظَرَت مُستَمَر کُنی

 

با اَدَب بودن

        گــر کُنی بــاز لب و خندة بی جا بِنَمایی

                                    کرده ای با عَمَلَت ترکِ اَدَب ، رِند و بَلایی

 

  دل داده به حَقّ

کُلبَة اَحزانِ دل را گر سپاری بــا خـــدا

می شَوَد مُــرغِ دِلَت هـم خُـرّم و هم با صفا

در رَهِ حَقّ می پَری همچون پَری با دِلبَری

                    هم در اینجا هم در آن جا ، از بَلا گردی رَها