اشعار علی اکبر خرم

27- سِرِشتِ آدمی- کُفرانِ نعمت ، سلبِ نعمت می کند- دوری از تَکَبُّر

سِرِشتِ آدمی

هرکسی بر طینَتِ خود می تَنَد

آنچه در ذات و سِرِشت است پَروَرَد

چون عَمَل کردَش بلند آید زِ طَبع

نیک و بد گردد شِکوفا زِین چو مَرد

 

 کُفرانِ نعمت ، سلبِ نعمت می کند

همه غرق ایم در نعمت ولیکن ناسپاس هستیم

بگیرد گر خدا آنها یقیناً در هراس هستیم

 

 دوری از تَکَبُّر

هر آنکو کرد تَکَبُّر بر خلایق

بُــوَد چون بیدِ بی بَر نَزدِ خـالِق

تواضُع پیشه گیر و مردمی شو

               همیشه پُر بَر است این نخلِ باسِق