اشعار علی اکبر خرم

8- توانِ بالایِ انسان، خوش بَر احوالِ اَهلِ بهشت، خوانِ رَحمتِ اِلهی

توانِ بالایِ انسان

عَرضَه کردیم اَمانت به سماوات و زمین

نَگِرِفتند چنین بار ، زِ بَس بود ثمین

قُرعة بخت بِچَرخید و به انسان اُفتــاد

اِنَّــهُ کانَ ظَلوماً وَ جَهُولای است این

                         

خوش بَر احوالِ اَهلِ بهشت

       خـوشـا آنان که در روز قیامت       

کنند در روضَـة رِضوان اقامت

  

خوانِ رَحمتِ اِلهی

اَلمِنَّتُ لِلّه کــه دَرَت بــر همه باز است

هم آنـکه به ناز است و هم آن را که نیاز است

هم عــارِف و عــامی ، و همه عالی ودانی

هم عاشق و شیدا ، که به سوز است و گداز است